Dit was een van de verassende boodschappen die op de afgelopen zaterdag tijdens de Kinderkerkdag in Haarlem aan de orde kwamen. Het thema van dit jaar was 'Wat zie je? Beeld en voorbeeld in de kinderkerk'.
Na een ochtend van ervaringen en materiaal uitwisselen, was het 's middags een presentatie van Nicolien de Jong die de kinderkerkleiding nieuwe denkbeelden en nieuwe ideeën gaf.
Haar presentatie draaide om het gebruik van beeld in de verschillende stadia van karakterontwikkeling bij kinderen en hoe je hier in praktijk mee aan de gang kan. Bewustwording van de beelden die in de kinderkerk gebruikt worden, maar ook van de beelden die de kinderen in de samenleving voor zich gezet krijgen is hierbij van belang. Door middel van een opdracht werd de aanwezige kinderkerkleiding hier direct mee aan de gang gezet.
En hoe dat nu zit met dom, lui en leeg zijn? Een goeie vraag om aan de kinderkerkleiding die op de dag aanwezig is geweest te vragen…zij kunnen het u vast prima uitleggen!
Jutta Eilander
Amersfoort, Bisschoppelijk Bureau, 22 januari 2010
Door Gast: femmy @ 2010-01-23 13:21:38
de foto
Och, voor de >12 -ers is een oma-achtige uitstraling misschien helemaal niet zo ongeschikt....
en :
ik neem aan dat dit stukje nieuwe kinderkerkleiding moet opleveren en waar is daarvoor het meest waarschijnlijke potentieel?
Door Mariobeen @ 2010-01-23 17:26:41
70 er jaren?
niet eens met dhr. Godspeed, want het wordt ook weer eens tijd dat mensen achter de beeldschermen vandaan komen, jong & oud, en met elkaar in dialoog gaan op zoek naar een gevoel van vrede.
Het kinderhart kent dit gevoel. Daar is geen twijfel over mogelijk.
Door Ingem @ 2010-01-24 18:29:40
Leuk onderwerp!
Goed idee om ook hier aandacht aan te besteden! Je komt soms voor leuke verrassingen te staan als je hoort wat kinderen zien in voorwerpen en afbeeldingen in de kerk.
Door Gast: Thea Noordijk-Jans @ 2010-01-25 21:58:52
Amen...
Toen ik heel lang geleden jong was, was er geen kinderkerk. Vanaf 3 jaar ging ik mee naar de vesperdienst om 5 uur op zondagmiddag. Met 6 jaar 'mocht' ik ook mee naar de 10 uur dienst. Als mijn moeder, vanwege werkzaamheden in ons hotelbedrijf, naar de 'vroegmis' van 8 uur ging, vond ik het een feest om mee te 'mogen'. Die dienst was maar een dienstje zonder preek en daarna had je een heel lange, vrije zondag tot de vesper.
Ik had allerlei spelletjes bedacht om de kerkdiensten door te komen.
Als je met toegeknepen ogen naar de brandende kaarsen op het altaar keek veranderden de vlammetjes, werden steeds langer. Ik probeerde ze zo lang mogelijk te laten worden. Met hoogfeesten, als er veel kaarsen stonden, was dat een hele bezigheid.
Voor de preek begon vertelde de pastoor, wat de collectes opgebracht hadden. Toen ik op school rekenen leerde probeerde ik uit te rekenen, wat de pastoor dan wel verdiende voor die ene zondag per week... Als de pastoor een poosje aan het preken was begon ik in gedachten al vast Amen te zeggen, want dan was hij klaar. Op mijn vingers telde ik na hoe vaak ik Amen gezegd had totdat het verlossende Amen kwam.
In de Hilversumse St. Vitus was veel te zien, maar de schilderijen zaten wel erg hoog. Ook waren er twee heel grote sinterklazen de een droeg een kerk op zijn hand, de ander zwaaide met een zwaard...
Wat een zegen, dat er voor de huidige O.K.-jeugd kinderkerk is !
De reageermogelijkheid is momenteel gesloten.